Achter de ramen van een bus?
Door: Ton
Blijf op de hoogte en volg Ton en Marjan
29 Mei 2013 | Nepal, Kathmandu
Kathmandu, Nepal, woensdag 29 mei 2013
We wilden geen reis van achter de ramen van een bus!
Ik schreef al eerder in m'n blog dat we nu "vakantie" hebben. Niks doen na zoveel inspanningen is vreemd en tegelijk heerlijk.
Fritz Bil, de eigenaar en gids van de Fietstoerist, heeft waargemaakt wat hij beloofd heeft. We hebben door Tibet en Nepal gereisd en zeker niet vanachter de ramen van een bus. Nee, we hebben gefietst en we hebben zoveel meegemaakt. Dichtbij de lokale bevolking, af en toe zelfs in huis bij hen gegeten en geslapen, hoe primitief dit ook was. De Fietstoerist brengt je waar je echt wilt zijn, in de natuur, hij toont de cultuur van beide landen, hij vertelt tijdens de reis honderduit, regelt, improviseert en relativeert als wij het wel eens "moeilijk" hadden met de gebruiken van de beide landen.
Daarnaast is zijn kennis van fietsonderhoud groot. Onderweg is hij de "wegenwachthulp" bij fietsstoringen; snel en efficiënt lost hij voorkomende problemen op. Ook wel heel erg handig: Fritz spreekt vele talen in zuid oost Azië. Vanzelfsprekend helpt hij bij het regelen van kartonnen dozen ten behoeve van de fietsen en zorgt hij dat mens en persoon weer op het vliegveld worden afgeleverd voor de terugreis naar NL.
Na onze reis door Vietnam, circa 1400 km, was dit onze tweede reis met de Fietstoerist en wederom zeer tot onze tevredenheid.
Vandaag niets bijzonders gedaan, gewoon lui geweest. Helaas was Marjan een dagje "out of order" ivm een maag/darmstoornis. Als ik 's avonds nog even de stad in loop voor wat bananen voor Marjan, dan word ik mij meer dan bewust hoe armoedig geleefd moet worden door de mensen in Kathmandu. Door het lichtschijnsel van lampen zie ik hoe mensen in kleine kamertjes, eigenlijk zijn het hokjes, leven. Alles is zwart van stof en roet, overal uitlaatgassen, herrie van het verkeer en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als ik een "winkeltje" vind waar bananen verkocht worden sta ik in de winkel met de eigenaar en dan is het zaakje ook direct vol. De man staat gebogen vanwege het lage plafond en ik sta krom. Bij het verlaten van het pand waarschuwt hij mij dat ik verder moet buigen anders stoot ik mijn hoofd.
Ik ben hem uiterst dankbaar en met enige compassie verlaat ik zijn winkeltje waar hij nog vele jaren in moet werken.
Marjan maak ik blij met de bananen.
Groetjes,
Marjan en Ton
We wilden geen reis van achter de ramen van een bus!
Ik schreef al eerder in m'n blog dat we nu "vakantie" hebben. Niks doen na zoveel inspanningen is vreemd en tegelijk heerlijk.
Fritz Bil, de eigenaar en gids van de Fietstoerist, heeft waargemaakt wat hij beloofd heeft. We hebben door Tibet en Nepal gereisd en zeker niet vanachter de ramen van een bus. Nee, we hebben gefietst en we hebben zoveel meegemaakt. Dichtbij de lokale bevolking, af en toe zelfs in huis bij hen gegeten en geslapen, hoe primitief dit ook was. De Fietstoerist brengt je waar je echt wilt zijn, in de natuur, hij toont de cultuur van beide landen, hij vertelt tijdens de reis honderduit, regelt, improviseert en relativeert als wij het wel eens "moeilijk" hadden met de gebruiken van de beide landen.
Daarnaast is zijn kennis van fietsonderhoud groot. Onderweg is hij de "wegenwachthulp" bij fietsstoringen; snel en efficiënt lost hij voorkomende problemen op. Ook wel heel erg handig: Fritz spreekt vele talen in zuid oost Azië. Vanzelfsprekend helpt hij bij het regelen van kartonnen dozen ten behoeve van de fietsen en zorgt hij dat mens en persoon weer op het vliegveld worden afgeleverd voor de terugreis naar NL.
Na onze reis door Vietnam, circa 1400 km, was dit onze tweede reis met de Fietstoerist en wederom zeer tot onze tevredenheid.
Vandaag niets bijzonders gedaan, gewoon lui geweest. Helaas was Marjan een dagje "out of order" ivm een maag/darmstoornis. Als ik 's avonds nog even de stad in loop voor wat bananen voor Marjan, dan word ik mij meer dan bewust hoe armoedig geleefd moet worden door de mensen in Kathmandu. Door het lichtschijnsel van lampen zie ik hoe mensen in kleine kamertjes, eigenlijk zijn het hokjes, leven. Alles is zwart van stof en roet, overal uitlaatgassen, herrie van het verkeer en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als ik een "winkeltje" vind waar bananen verkocht worden sta ik in de winkel met de eigenaar en dan is het zaakje ook direct vol. De man staat gebogen vanwege het lage plafond en ik sta krom. Bij het verlaten van het pand waarschuwt hij mij dat ik verder moet buigen anders stoot ik mijn hoofd.
Ik ben hem uiterst dankbaar en met enige compassie verlaat ik zijn winkeltje waar hij nog vele jaren in moet werken.
Marjan maak ik blij met de bananen.
Groetjes,
Marjan en Ton
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
