Mount Everest
Door: Ton
Blijf op de hoogte en volg Ton en Marjan
16 Mei 2013 | China, Lhato
Baipa, 16 mei 2013, 04.00 uur
De wekker meldt zich zeer vroeg, vandaag gaan we naar basecamp Mount Everest. De weg is zeer slecht en daarom heeft de gids besloten dat we niet met de fiets naar ons reisdoel gaan. Daardoor wordt ook de route veranderd. Enerzijds teleurstelling, anderzijds een begrijpelijke beslissing. Immers, veiligheid voor alles. In het donker komen we bij het eerste checkpoint. Uitvoerig worden alle paspoorten en permits gecontroleerd. Dit ritueel wordt nog een paar keer herhaald vandaag, ook op de terugweg. Een belangrijk advies: beweeg mee met de bureaucratie en probeer te begrijpen waarom alles gaat zoals het gaat. Dit voorkomt ergernis.
De rit over de zeer zeer slechte weg, keien, stenen, gaten, water, met ontelbaar veel hairpins leidt ons na 7 uur rijden bij basecamp ME.
Het zicht op de 8848 m hoge berg is kraakhelder. Het is fantastisch om hier te zijn. Superlatieven schieten tekort. Daar staan we dan, Marjan en ik aan de voet van 's werelds hoogste berg, we zijn nu echt op het dak van de aarde.
Zeer tegen onze gewoonte in laten we ons door Nico op de plaat zetten. Een mooie herinnering voor later, als we samen oud zijn. Voor dit moment hebben we getraind, gezweet, geploeterd, pijn geleden en wat dies meer zij. Het is het waard geweest. Aziaten die ook volhangen met camera' s zetten ons met veel enthousiasme op de foto. Where are you from? is wel de meest gestelde vraag.
We werpen nog een laatste blik op de ME en lopen naar beneden waar we gebakken rijst en jasmijnthee krijgen in een tent die bloedheet is. De kachel snort er op los.
Terugreis: 5 uur hobbelen over dezelfde onverharde wegen. Ik zit voorin naast de chauffeur en het is net of ik in een vrachtwagen meedoe aan Parijs-Dakar.
Na het avondeten in bad en slapen.
Groetjes, Marjan en Ton
De wekker meldt zich zeer vroeg, vandaag gaan we naar basecamp Mount Everest. De weg is zeer slecht en daarom heeft de gids besloten dat we niet met de fiets naar ons reisdoel gaan. Daardoor wordt ook de route veranderd. Enerzijds teleurstelling, anderzijds een begrijpelijke beslissing. Immers, veiligheid voor alles. In het donker komen we bij het eerste checkpoint. Uitvoerig worden alle paspoorten en permits gecontroleerd. Dit ritueel wordt nog een paar keer herhaald vandaag, ook op de terugweg. Een belangrijk advies: beweeg mee met de bureaucratie en probeer te begrijpen waarom alles gaat zoals het gaat. Dit voorkomt ergernis.
De rit over de zeer zeer slechte weg, keien, stenen, gaten, water, met ontelbaar veel hairpins leidt ons na 7 uur rijden bij basecamp ME.
Het zicht op de 8848 m hoge berg is kraakhelder. Het is fantastisch om hier te zijn. Superlatieven schieten tekort. Daar staan we dan, Marjan en ik aan de voet van 's werelds hoogste berg, we zijn nu echt op het dak van de aarde.
Zeer tegen onze gewoonte in laten we ons door Nico op de plaat zetten. Een mooie herinnering voor later, als we samen oud zijn. Voor dit moment hebben we getraind, gezweet, geploeterd, pijn geleden en wat dies meer zij. Het is het waard geweest. Aziaten die ook volhangen met camera' s zetten ons met veel enthousiasme op de foto. Where are you from? is wel de meest gestelde vraag.
We werpen nog een laatste blik op de ME en lopen naar beneden waar we gebakken rijst en jasmijnthee krijgen in een tent die bloedheet is. De kachel snort er op los.
Terugreis: 5 uur hobbelen over dezelfde onverharde wegen. Ik zit voorin naast de chauffeur en het is net of ik in een vrachtwagen meedoe aan Parijs-Dakar.
Na het avondeten in bad en slapen.
Groetjes, Marjan en Ton
-
20 Mei 2013 - 15:44
Anne:
Later samen oud zijn? Moet zeggen dat 19 mei de dag was waarop ik je leeftijd al behoorlijk opgelopen vond! Maar goed als je je maar jong voelt he! Nog gefeliciteerd paps! x
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
