Ongewassen
Door: Ton
Blijf op de hoogte en volg Ton en Marjan
14 Mei 2013 | China, Lhato
Lhatse, dinsdag 14 mei 2013
Om kwart voor zeven gaat de wekker, helaas. We voelen ons nog moe. Er is geen water en al helemaal geen warm water. Dus ongewassen in de kleren die al dagenlang niet gewassen zijn. Ja, zo primitief is het leven nu. Na het ontbijt, brood met ei en jam stap ik in de bus, m'n re-been laat het niet toe dat ik zwaar belast fiets. Marjan sluit zich bij mij aan en eenmaal aangekomen op de pas, de Lhakpa-La op 5249 m, raast de storm. Na een flinke hap gebakken rijst begin ik aan de afdaling na eerst nog een extra kledinglaag aangetrokken te hebben. Het is op deze hoogte is bitterkoud. De eerste tien km gaat redelijk steil naar beneden maar door de storm ga ik niet harder dan ca. 38 km per uur. Door het verlies van het vele traanvocht ontstaat een troebel beeld waardoor ik ook de snelheid moet matigen. Het uitzicht is fraai, half bevroren beken, sneeuwveldjes, veel erosie en hier en daar nomadische herders met geiten en schapen. Je kunt je bijna niet voorstellen dat onder deze omstandigheden mensen kunnen leven.
Ik daal verder af en stop met regelmaat om foto's te maken; tegelijkertijd kan de ademhaling weer tot rust komen. Dat is een bittere noodzaak!
Tegen zessen kom ik aan in Baipa waar we slapen in een redelijk goed hotel. Op het grote bord aan de gevel van het hotel staat vermeld dat er "24 hrs hot water" is. Het belooft wat. Voor Tibetaanse begrippen is de kamer schoon, echter de handdoeken zijn niet erg fris. Het beloofde hot water voldoet geheel al moet je je bij de waterdruk niet teveel voorstellen. Tot onze grote verrassing zijn de bedden voorzien van elektrische dekens. Maar, er is geen elektriciteit, dat is pas om 20.30 u beschikbaar. Voordat we gaan eten sluit ik alle apparatuur aan zodat de volgende dag alles weer gebruikt kan worden.
Na het avondeten gaan we om 21.30 u naar bed.
Morgen een rustdag!
Hartelijke groetjes,
Marjan en Ton
Om kwart voor zeven gaat de wekker, helaas. We voelen ons nog moe. Er is geen water en al helemaal geen warm water. Dus ongewassen in de kleren die al dagenlang niet gewassen zijn. Ja, zo primitief is het leven nu. Na het ontbijt, brood met ei en jam stap ik in de bus, m'n re-been laat het niet toe dat ik zwaar belast fiets. Marjan sluit zich bij mij aan en eenmaal aangekomen op de pas, de Lhakpa-La op 5249 m, raast de storm. Na een flinke hap gebakken rijst begin ik aan de afdaling na eerst nog een extra kledinglaag aangetrokken te hebben. Het is op deze hoogte is bitterkoud. De eerste tien km gaat redelijk steil naar beneden maar door de storm ga ik niet harder dan ca. 38 km per uur. Door het verlies van het vele traanvocht ontstaat een troebel beeld waardoor ik ook de snelheid moet matigen. Het uitzicht is fraai, half bevroren beken, sneeuwveldjes, veel erosie en hier en daar nomadische herders met geiten en schapen. Je kunt je bijna niet voorstellen dat onder deze omstandigheden mensen kunnen leven.
Ik daal verder af en stop met regelmaat om foto's te maken; tegelijkertijd kan de ademhaling weer tot rust komen. Dat is een bittere noodzaak!
Tegen zessen kom ik aan in Baipa waar we slapen in een redelijk goed hotel. Op het grote bord aan de gevel van het hotel staat vermeld dat er "24 hrs hot water" is. Het belooft wat. Voor Tibetaanse begrippen is de kamer schoon, echter de handdoeken zijn niet erg fris. Het beloofde hot water voldoet geheel al moet je je bij de waterdruk niet teveel voorstellen. Tot onze grote verrassing zijn de bedden voorzien van elektrische dekens. Maar, er is geen elektriciteit, dat is pas om 20.30 u beschikbaar. Voordat we gaan eten sluit ik alle apparatuur aan zodat de volgende dag alles weer gebruikt kan worden.
Na het avondeten gaan we om 21.30 u naar bed.
Morgen een rustdag!
Hartelijke groetjes,
Marjan en Ton
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
