Zware klimmetjes
Door: Ton
Blijf op de hoogte en volg Ton en Marjan
09 Mei 2013 | China, Jiangzi
Nangarze, donderdag 9 mei 2013
De titel doet vermoeden dat dat het vandaag wel meevalt met klimmen. De werkelijkheid is volstrekt anders. Vandaag rijden we naar Gyantse op 4050 m. Vandaag 99 km.
Als we opstaan vriest het buiten en de zon straalt aan een wolkeloze hemel. Na het ontbijt ga ik naar buiten en maak wat foto's terwijl schoolkinderen, allen hetzelfde gekleed, gedrild worden door hun schoolmeester, ze moeten hardlopen en slaken kreten die voor ons onverstaanbaar zijn.
Ik, Ton, heb last van m'n schouder en moet afzien van de eerste klim. Vermoedelijk een gevolg van de valpartij in NL. Ik start vandaag op de top van de Karo-La pas op 5050 m hoogte. Ik onderhandel met Tibetanen zij krijgen van mij porseleinen delftsblauwe klompjes als ik een foto mag maken. Het lukt! Door aan kinderen een zaklampje te geven verkrijg ik mooie plaatjes. Dit gebeuren komt op de bekende Chinese muurkrant en in no time zijn er meerdere vrouwen en kinderen die hetzelfde willen.
Terwijl ik daar zo aan de voet van een achtduizender sta genieten wij van de prachtige gletsjer en de fraaie luchten die langstrekken.
Het is inmiddels lunchtijd en een grote bak met noodlesoep vult de maag. We beginnen aan de afdaling van 5050 naar 4050 m. Ik zoef naar beneden, achteraf iets te hard, ga vol in de remmen en zie later op m'n navigatie dat ik op dat moment 73,9 km per uur had gereden. Doe ik geen tweede keer!
We rijden door een fraai maar zeer onherbergzaam gebied. Fraaie vergezichten en een breed dal. Door de enorme droogte moeten we veel water drinken (4 liter per dag pp), maar dat geeft ook veel ongemak. Je moet telkens jezelf de vele kledingllaagjes afpellen voordat je kunt plassen. Niet te lang wachten met een sanitaire stop want anders gaat het mis.
Terwijl we door het dal rijden trekt de wind aan en komen en veel klim momenten. Het voelt voor mij als zwaar. Ook de schouderblessure speelt dusdanig op dat het mij continue bezig houdt. De laatste vijf km sterf ik, en kom ik bij het hotel op m'n tandvlees. Om dit laatste stuk te fietsen moet ik regelmatig stoppen en maak ik van de gelegenheid gebruik om foto's te maken. Samen met Fritz kom ik als laatste bij het hotel aan. Na het inchecken trek ik direct al m'n kleren uit en stap ik onder een gloeiend hete stortdouche. Ik wil er niet onder vandaan komen.
Het is een bijzonder luxe hotel met een heerlijk restaurant. De luide Tibetaanse muziek ervaren wij als minder prettig, en weet dat dit een eufemisme is.
De warme en vette pizza smaakt prima. Dit heet koolhydraten stapelen.
Bedtijd.
Groetjes,
Marjan en Ton
De titel doet vermoeden dat dat het vandaag wel meevalt met klimmen. De werkelijkheid is volstrekt anders. Vandaag rijden we naar Gyantse op 4050 m. Vandaag 99 km.
Als we opstaan vriest het buiten en de zon straalt aan een wolkeloze hemel. Na het ontbijt ga ik naar buiten en maak wat foto's terwijl schoolkinderen, allen hetzelfde gekleed, gedrild worden door hun schoolmeester, ze moeten hardlopen en slaken kreten die voor ons onverstaanbaar zijn.
Ik, Ton, heb last van m'n schouder en moet afzien van de eerste klim. Vermoedelijk een gevolg van de valpartij in NL. Ik start vandaag op de top van de Karo-La pas op 5050 m hoogte. Ik onderhandel met Tibetanen zij krijgen van mij porseleinen delftsblauwe klompjes als ik een foto mag maken. Het lukt! Door aan kinderen een zaklampje te geven verkrijg ik mooie plaatjes. Dit gebeuren komt op de bekende Chinese muurkrant en in no time zijn er meerdere vrouwen en kinderen die hetzelfde willen.
Terwijl ik daar zo aan de voet van een achtduizender sta genieten wij van de prachtige gletsjer en de fraaie luchten die langstrekken.
Het is inmiddels lunchtijd en een grote bak met noodlesoep vult de maag. We beginnen aan de afdaling van 5050 naar 4050 m. Ik zoef naar beneden, achteraf iets te hard, ga vol in de remmen en zie later op m'n navigatie dat ik op dat moment 73,9 km per uur had gereden. Doe ik geen tweede keer!
We rijden door een fraai maar zeer onherbergzaam gebied. Fraaie vergezichten en een breed dal. Door de enorme droogte moeten we veel water drinken (4 liter per dag pp), maar dat geeft ook veel ongemak. Je moet telkens jezelf de vele kledingllaagjes afpellen voordat je kunt plassen. Niet te lang wachten met een sanitaire stop want anders gaat het mis.
Terwijl we door het dal rijden trekt de wind aan en komen en veel klim momenten. Het voelt voor mij als zwaar. Ook de schouderblessure speelt dusdanig op dat het mij continue bezig houdt. De laatste vijf km sterf ik, en kom ik bij het hotel op m'n tandvlees. Om dit laatste stuk te fietsen moet ik regelmatig stoppen en maak ik van de gelegenheid gebruik om foto's te maken. Samen met Fritz kom ik als laatste bij het hotel aan. Na het inchecken trek ik direct al m'n kleren uit en stap ik onder een gloeiend hete stortdouche. Ik wil er niet onder vandaan komen.
Het is een bijzonder luxe hotel met een heerlijk restaurant. De luide Tibetaanse muziek ervaren wij als minder prettig, en weet dat dit een eufemisme is.
De warme en vette pizza smaakt prima. Dit heet koolhydraten stapelen.
Bedtijd.
Groetjes,
Marjan en Ton
-
10 Mei 2013 - 12:30
Dineke:
We nemen onze petjes voor jullie af.Wim wordt zeer onrustig en wil eigenlijk meteen op de fiets stappen om jullie achterna te gaan,ik zou het ook wel willen maar dan op een andere manier.
grtjes en hou je taai dineke -
10 Mei 2013 - 13:25
Danielle:
respect! Veel succes nogmaals en de groeten daar. -
12 Mei 2013 - 21:53
Joop Looijenga:
Enorm knap wat jullie daar presteren.
Wacht met spanning op je verhaal bij de Draaitafel.
Joop -
12 Mei 2013 - 21:53
Joop Looijenga:
Enorm knap wat jullie daar presteren.
Wacht met spanning op je verhaal bij de Draaitafel.
Joop -
12 Mei 2013 - 21:53
Joop Looijenga:
Enorm knap wat jullie daar presteren.
Wacht met spanning op je verhaal bij de Draaitafel.
Joop
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
